הרבי ממשיך לשלוח שלוחים............................................. 4
צלם
של רבו עומד כנגדו.................................................... 5
לפעול
ע"פ הוראות גם כשאינו שומע בפרטיות.................. 8
השליח
פועל גם בלא ידיעתו............................................. 9
הילדים
בעבודת השליחות............................................... 11
ברכת
המשלח - עזר וסיוע............................................... 13
שליח
נוסע בכח ה'משלח'................................................ 15
ה'שליחות'
נוגע גם לה'משלח'........................................ 17
"כל
היוצא למלחמת בית דוד כותב גט כריתות לאשתו" 19
ההתקשרות
להמשלח-דבר עיקרי..................................... 23
שליח
צ"ל דוגמא חי'....................................................... 24
פתגמים........................................................................... 26
. . . ומזה מובן שגם עכשיו צריכים לקיים את
השליחות של כ"ק מו"ח אדמו"ר כמו קודם.
ישנם כאלה שחושבים שיש חילוק: קודם – הי'
צריך לקיים את השליחות שהטיל עליו הרבי, כיון שהרבי הי' יכול לקראו ליחידות, או
לכתוב לו מכתב: היתכן, שלחתי אותך בשליחות מסויימת ונתתי לך כחות, ולמה אינך מקיים
את השליחות! . . . אבל עכשיו – חושב לעצמו – יכול
לעשות כרצונו.
על כך אומר הרבי שהחיים נצחיים הם, ובמילא, ישנם
בתקפם כל עניני השליחות והכחות שניתנו על ידו, וגם עכשיו ממשיך לדרוש בכל התוקף
("מיט די זעלבע שטריינגקייט") אודות קיום השליחות ששלח כבר, וימשיך
לשלוח!
– ישנם התמהים על דיבורים אלה, אבל, האמת היא, שמצינו
בתנ"ך: "ויבוא אליו מכתב מאליהו הנביא" – כמה
שנים לאחרי שעלה בסערה השמימה! וא"כ, מהי התמיהה שגם עכשיו ימשיך הרבי
לשלוח?! –
. . . באיזה אופן להודיע – יש לרבי את הדרכים שלו, ואין
אנו צריכים לדאוג באיזה אופן יודיע הרבי, יכולים לסמוך עליו!. . .
כל אחד ואחד מהתלמידים, מהמקושרים ומהחסידים צריך
לידע שהוא מ"אנשי משה", וענין זה הוא לעד ולעולמי עולמים, לו ולדורותיו,
עד ביאת משיח צדקנו.
ויתירה מזה – גם
אלה שמקודם לא היתה להם שייכות אל הרבי, יכולים עתה להיות חסידים של הרבי.
ונקודת הענין – שאין
שינוי כלל בין קודם לעכשיו. . .
ועד"ז בנוגע להשפעת ברכות לכל אלה שעוסקים
ויעסקו בעניני העבודה של הרבי – שעתה, לאחרי ההסתלקות, שאינו
מוגבל בהגבלות הגוף הגשמי, נמשכים כל הברכות בהשפעה מרובה.
– הרבי אמר פעם שתמיד הי' בעל-חוב, אבל, אף פעם לא פשט את
הרגל ("ער איז קיינמאל ניט געווען באנקראט"), ח"ו, –
עכשיו משלם הרבי את כל חובותיו, כל הברכות שהבטיח בכלל, ובפרט לאלה שעוסקים ויעסקו
בעבודה שלו, וכאמור, שהמשכת הברכות עכשיו היא בהשפעה מרובה.
מצב זה – שאין שינוי כלל, כי אם
למעליותא –
הוא מצד הרבי,
ונוסף לכך, צריכים גם אנו לעשות משהו ("מ'דארף אליין אויך עפעס טאן").
ההתקשרות של הרבי עם חסידים הוא באופן שמצד הרבי
נמשכים כל הענינים, הרבי רוצה להמשיך שהרי טבע הטוב להיטיב, ויותר ממה שהעגל רוצה
לינק הפרה רוצה להניק, אבל, יש צורך בהקדמת עבודת עצמו, ואז מסייע הרבי, ועד לסיוע
שבאין-ערוך לעבודת עצמו.
(משיחת י"ב תמוז ה'תש"י)
כאשר עוסקים בהפצת התורה והיהדות והפצת המעיינות
חוצה
– יכולה להיות ההתעסקות בעבודה זו כתוצאה מכך שלמד הוראה
זו (ע"ד ההתעסקות בהפצת המעיינות) ב"קונטרס",
ב"לקוטי-שיחות" וכיו"ב.
על כך באה ההוראה ד"ראה
אנכי נותן לפניכם היום" – שאין להסתפק בעבודה באופן
כזה, שכן, אע"פ שלמד ענין זה ב"קונטרס", ב"לקוטי שיחות",
הרי הכל טוב ויפה, אבל, אין זה דומה כלל לעבודה באופן ד"ראה אנכי נותן לפניכם
היום", היינו, שעבודתו היא באופן כאילו רואה בעיניו ממש את המשלח, נשיא
דורנו, שנותן לפניו היום שליחות זו!
ובלשון הירושלמי בפירוש הכתוב "אך בצלם יתהלך
איש" "יהא רואה בעל השמועה כאילו הוא עומד כנגדו", אשר, ענין זה
הוא מצד גודל העילוי דראיית פני רבו, "עיקר הלימוד מרבו בראיית פנים, כדכתיב
והיו עיניך רואות את מוריך", וזהו "אך
בצלם יתהלך איש", "בצלם שהוא עומד לנגדו (והיינו צלם של רבו) יתהלך איש,
יתנהג איש, יתנהג האיש", כמבואר ברשימות הצמח-צדק על הכתוב בתהלים.
ובפשטות: כש"צלם
של רבו", נשיא דורנו, עומד לנגדו – הרי כל המניעות והעיכובים כו'
למילוי שליחות רבו מתוך שמחה וטוב לבב, או למילוי השליחות בכלל –
מתבטלים לגמרי!
אלו שזכו לראות את כ"ק מו"ח אדמו"ר
נשיא דורנו – בודאי יכולים לצייר לעצמם את תואר פניו, באופן ד"יראה
. . כאילו הוא עומד לנגדו"; וגם אלו שלא זכו לראותו –
יכולים לצייר לעצמם תואר פניו ("כאילו . . הוא עומד לנגדו") ע"י
ההסתכלות בתמונה, תמונה מדוייקת כו', אשר, במדה ידועה יכול הדבר להתבטא גם
ע"י תמונה.
ואין הדבר תלוי אלא ברצונו – שהרי
יש ביכלתו של האדם להזכר על דברים שונים, אם ירצה להזכר על דברים של מה בכך, או
אפילו דברים כו', אלא שחשיבותם אינה מגיעה לחשיבות דזכרון תואר פני רבו, ואם רק
רוצה –
יכול הוא לזכור תואר פני רבו, ועד כדי כך, שזכרון זה יהי' באופן "כאילו
. . הוא עומד לנגדו".
וכאמור, כאשר העבודה דהפצת התורה והיהדות והפצת
המעיינות חוצה היא באופן ד"ראה אנכי נותן לפניכם היום", כלומר, לא רק
באופן של שמיעה, ששמע (ולמד כו') אודות השליחות דהפצת המעיינות, כי אם, באופן של
ראי', שרואה את המשלח לנגד עיניו (והרי אינה דומה שמיעה לראי', ונפק"מ להלכה –
בנוגע לעדות וכיו"ב) – אזי העבודה היא באופן אחר
לגמרי, כמובן וגם פשוט.
אמנם יש עדיין מקום לשאלה בדבר:
המושג של ראי' – שייך רק כשיש אור, אבל בחושך – לא רואים מאומה.
ועפ"ז מכיון שנמצאים בחשכת הגלות,
"אותותינו לא ראינו" – כיצד יכולה להיות העבודה באופן של ראי' "ראה
אנכי נותן לפניכם היום"?!
ועל זה נתבארה – בשיחה לילדים – ההוראה מיום
הרביעי בשבוע, שבו נתלו המאורות:
ה"מאורות" – עם היותם "ברקיע
השמים", הרי כל ענינם אינו אלא להאיר על הארץ [שהרי "אסתכל באורייתא
וברא עלמא", ומכיון שנאמר בתורה שבריאת המאורות היא בכדי להאיר על הארץ, מובן
שעם היותם "ברקיע השמים" הרי כל ענינם – מתחלת בריאתם – אינו אלא
"להאיר על הארץ"], היינו, שגם בארץ התחתונה הלזו, יהי' אור. ולא עוד,
אלא שאפילו בלילה ישנו האור ד"המאור הקטן" (עכ"פ) – "את המאור
הקטן לממשלת הלילה", ועאכו"כ לפני שהתערבו ענינים בלתי רצויים כו' – שאז
היו "שני המאורות הגדולים".
ונמצא שביום רביעי בשבוע,
ובפרט יום רביעי דפ' ראה – ישנה נתינת כח מיוחדת שגם במצב דחשכת הלילה (זמן הגלות
כו') יוכל יהודי לעבוד עבודתו באופן של ראי', "ראה אנכי נותן לפניכם
היום".
(משיחת ש"פ ראה ה'תשמ"ו)
ישנו זמן ש"משה רבינו" לא נמצא עמנו,
ועלינו לפעול "לבד" בהתאם להוראותיו. לפנים הי' הרבי לוקח את כל אחד
ואחד ו"צועק לו באזנו" מה עליו לעשות, וכיצד עליו להתנהג בפרטיות, ואז
הי' הולך לפעול בידיו וברגליו בהתאם לההוראות שקיבל. היום שונה הוא סדר ההנהגה.
ישנם הרבה פעמים שעליו להפעיל את שכלו לסמוך על שיקול דעתו האישי.
וא"כ, עלול הוא לטעון: מילא פעם כששמע כל
ההוראות בפרטיות מנשיא דורנו – פעל כראוי בהתאם לההוראות.
אבל עתה, שונה הדבר, אין הוא שומע קולו של נשיא דורנו! וא"כ נשאר הוא
"לשבת במקומו". אינו קם לפעול כי אינו יודע מה בדיוק עליו לעשות. הרי
הוא לגמרי "לבד" ללא רבו!
וזו היא ההוראה .
. גם כשלא שומעים עכתה את קולו
של נשיא דורנו – רק אתמול שמע הקול בפרטיות מ"משה רבינו" שבכל
דור ודור, ועתה אין שומעים זאת ויודעים רק הוראות כלליות, מ"מ פועלים כפי
רצונו.
וכמו ביהושע, שאע"פ שבחיי משה "לא ימוש
מתוך האוהל", ומ"מ, כשיש צורך בכך – הרי
הוא פועל על סמך שיקול דעתו האישי. וכמו שמצינו ענין זה גם בפרשת בשלח: משה שלח את
יהושע ואמר לו "צא הלחם בעמלק". משה עצמו ישב לפנים מן הענן, "על
ראש הגבעה", ויהושע נשלח לצאת מחוץ לענן ושם לפעול על יסוד ההוראות הכלליות
שקיבל ממשה רבינו. ואכן כך עשה. הוראות כלליות אכן קיבל ממשה רבינו, אך עליו הי'
להחליט בעצמו כיצד לנהוג בפרטיות. וכפי פתגם הידוע: "שלא בדרך ממילא".
(ש"פ ויקרא תשמ"א)
דער אויפטוא וואס ער האט אויפגעטאן איז:
אויסער דעם וואס ווען מ'גייט אדער מלויפט אין דעם
רבי'נס א שליחות, איז אויף דעם שטיין וואס ער האט געטראטן, האט ער דעם שטיין מזכך
געווען און האט דארטן מטהר געווען דעם אויר, אבער דאס איז דאך א ענין וואס ניט ער
זעהט דאס, און ניט חדקוב וועט דאס אריין שרייבן אין דעם דין וחשבון, ער וויל דאך
עפעס אויפטאן אין די שליחות וואס מ'האט אים געשיקט, וואס דאס איז לקרב לבם של
ישראל לאביהם שבשמים, האט ער אין דעם ענין אויך אויפגעטאן.
בשעת א איד זיצט בא זיך אין שטוב און זעהט דורכן
פענסטער, ווי עס לויפט ארום א בחור מיט א בארד, דערמאנט ער זיך אז זיין טאטע האט
אויך אזוי אויסגעקוקט, און אז זיין טאטע האט אים אנגעזאגט: אלע טאג, אופשטייענדיק
אינדערפרי, זאלסטו זאגען מודה אני, און גייענדיק שלאפן זאלסטו זאגן שמע ישראל. און
בעת מעשה חזר'ט ער איבער – דעם וואס דערמאנט זיך – במחשבתו אדער בדבורו, דעם פסוק
שמע ישראל און מודה אני, און ער שטייט אין א התעוררות.
... אדער, אז עס קומט א אינגעל אהיים און דערציילט
אז ער האט געזעהן א בחור מיט א בארד פארקויפענדיק "טאקס אונד טיילס" און
ער האט אים אנגערופן מיטן נאמען וואס מ'רופט אן די ניתל-טעג, וואס דאס איז גאר א
ענין הפכי, און דער בחור האט ביי אים געוואלט נעמען א ניקעל און אריין רוקן אים א
טאקס רון טיילס, אבער האט זיך ניט געלזאן, איז ווען ער דערציילט דאס זיין טאטען צו
זיין מאמען, דערמאנען זיי זיך בשעת מעשה אויף זייערע עלטערן, ובשעתא חדא וברגעא
חדא כו'.
... איינער א יוגער-מאן האט מיר דערציילט, אז א
קאנסארווירטיווער ראבאיי איז געווען דא אמאל צו א חסידות'ן פארבריינגען. קיין חסיד
איז ער נישט געווארן, אבער עס איז אים געפעלן געווארן און פאראינטערעסירט –
חסידים. דער ראבאיי איז א טיטשער צי א פרינציפאל אין א סקול. אזוי ווי ער דארף דאך
דערציילן די קינדער טשאָק'ס, כדי צו מושך זיין זיי, האט ער זיי דערציילט אז ס'איז
פראן אזוינע אידן מיטן נאמען חסידים. און האט זיי אנגעהייבען דערציילען - זייערע
הנהגות, זיי לערנען פארן דאוונען, זיי דאוונען לאנג, נאכעהר האבען זיי שיעורים
וואס זיי לערנען און ערשט דערנאך טרינקען זיי טשוס.
די קינדער האבן דאס אלץ אויסגעהערט, און געפרעגט
צי דאס איז א מעשה וואס איז געווען אמאל, אדער אין יוראפ? האט ער זיי געענטפערט אז
ס'איז פראן אויך איצטער און אין אמריקה. די קינדער האבן געזאגט, אז זיי גלייבן אים
ניט, עס קאן ניט זיין – האבען די קינדער געזאגט – אז היינט אין אמריקה זאלן זיך
געפינען אזוינע מענטשן.
דער ראבאיי האט אנגעהייבן צו זוכן עצות ווי צו
מאמת זיין די מעשה בא די קינדער, ווארום אויב זיי וועלן אים ניט גלייבן די מעשה
ווערט ער דאך בא זיי אן די נאמנות, און זיי וועלט זיך מער ניט צוהערן צו דעם וואס
ער רעדט. ער האט געהאלטן אלץ אין איין זוכן עצות ווי צו מאמת זיין דאס, ביז ער האט
זיך דערמאנט אויף זיינעם א באקאנטען, א חסידות'ן יונגער מאן – דאס איז דער יונגער
מאן וואס האט מיר דערציילט די מעשה – איז ער צוגעפארן צו אים, דערציילט אים די
גאנצע מעשה און האט אים געבעטען ער זאל קומען צו אים קיין סקול. דארפסט דארטן
גארנישט טאן – זאגט דער ראבאיי צום יונגער מאן – דארפסט זיך נאר ווייזען. דער
יונגער מאן האט מסכים געווען.
ווען דער יונגער מאן איז אריין אין סקול – ער איז
א יונגער מאן מיט א גרויסע בארד – האט זיך אפגערופן דער ראבאיי צו די קינדער: איהר
געדיינקט אז איך האב אייך דערציילט א מעשה וועגען חסידים און איהר האט ניט
געגלייבט? קוקט! אט דער יונגערמאן וואס ס'איז איצטער אריין, איז איינער פון די
חסידים. די קינדער האבן אים באטראכט, ווי ער קוקט אויס מיט זיין בארד א.א.וו. און
האבן אים געפרעגט צי ער איז א חסיד? אז ער האט זיי געענטפערט אויף יע, האבן זיי בא
אים אנגעהייבן נאך פרעגן זיך וועגען די הנהגות פון חסידים. האבן זיי געזעהן, אז
זייער טיטשער האט זיי גאר ניט מגזם גווען...
(משיחת ש"פ מטות ומסעי, מבה"ח מנ"א,
תשי"ב)
הוזכר לעיל הענין ד"הקהל את העם האנשים
והנשים והטף". שהחידוש בכך הוא שגם ה"טף" משתתפים. וכן גם בכנס
הזה, כי השליחות היא לא רק דאנשים ונשים, השלוחים והשלוחות, אלא גם
ה"טף" לוקח חלק בשליחות.
והגם שה"טף" הינו לכאורה רק מפריע –
כשמדברים שצ"ל "פרו ורבו ומלאו את הארץ וכבשוה", נדמה שזה בסתירה
לשליחות כי כשצריך להתעסק בחינוך הילדים ה"ז ממעיט בהפצת התורה והמעיינות.
אך האמת היא לא כך, לא זו בלבד שאין
ה"טף" בסתירה לשליחות, אלא אדרבה הם ג"כ לוקחים חלק בשליחות.
שזהו בנוגע לה"טף" של השלוחים עצמם, וכן
הוא גם בנוגע לאלו שצריך לפעול עמם: יש לפעול עם כולם, לא רק עם אנשים ונשים
כ"א גם עם ה"טף".
עה"פ "הקהל את העם האנשים והנשים
והטף" פרש"י: "האנשים – ללמוד, והנשים – לשמוע, והטף – למה באו?
לתת שכר למביאיהם".
נשאלת השאלה:
"טף" ה"ז כולל גם ילדים בגיל
ארבע-חמש, שהם שייכים כבר להבנה והשגה. וכן ה"ז כולל גם ילדים בגיל החינוך.
ובנוגע לילדים אלו הרי אין הטעם "לתת שכר למביאיהם", אלא כמ"ש
"ובניהם אשר לא ידעו ישמעו ולמדו". מדוע א"כ אומר רש"י טעם רק
בקשר לילדים הקטנים ביותר, ואינו אומר הטעם בקשר לרוב ה"טף" (רב
ה"טף" הרי הם בגיל שמתחילים כבר להבין)?
הביאור בזה – בפשטות:
בקשר לילדים הגדולים יותר, השייכים להבנה והשגה,
הרי כתוב מפורש בפסוק "ובניהם גו' ישמעו ולמדו". א"כ אין רש"י
צריך לפרש זאת, לא בכך הוא החידוש. החידוש הוא דוקא בנוגע לילדים הקטנים ביותר,
שעליהם אין לכאורה הסבר בפסוק – מפרש רש"י הטעם "לתת שכר למביאיהם".
שכ"ז הוא בהמשך לעניננו, שיש להתמסר לכל
ישראל, גם ל"טף" ואדרבה – בכך מתבטא החידוש שב"הקהל".
דברים אלו באים גם בקשר למאמר הידוע, שאמר הרבי
נשיא דורנו בפורים קטן תרפ"ז (שמאמר זה הי' "אש להבה" ונאמר באופן
של מסירות נפש). במאמר זה מקשר את הפסוק "מפי עוללים ויונקים יסדת עוז גו'
להשבית אויב ומתנקם" עם מש"כ "לא בחיל ולא בכח כי אם ברוחי אמר ה'
צבאות". והיינו, דכאשר יש "רוחי" של הקב"ה, אין צרוך
ב"חיל" וב"כח", וזה קשור דוקא ב"עוללים ויונקים" (בגמרא
יש אמנם חילוקי דעות בנוגע ל"עולל" ו"יונק", אך לכל הדעות
הכוונה היא לילדים קטנים מאד).
ויהי רצון שיהי' הכנס בהצלחה, ויבצעו השלוחים
שליחותם לעשות כל יהודי לשליח, ע"י הפצת התורה והמצוות, שע"ז נאמר
"היו מכבדין את המצוות שהן שלוחי", ועי"ז מקשרים כל יהודי עם מהותו
ועצמותו ית'.
ושיהי' ענין הפצת המעיינות, לעשות עוד יהודי שליח,
ועוד יהודי, פירות ופירי פירות עד סוף העולם.
ויוכלו השלוחים לבצע את השליחות בהצלחה, בבריאות
הכונה, ומתוך הרחבה ברוחניות ובגשמיות. ושיגיעו לכל ישראל, שיהי'
"הקהל את העם האנשים והנשים והטף", "ואתם תלוקטו לאחד אחד בני
ישראל", שלא ישאר אף יהודי בגלות, שלימות העם שלימות התורה ושלימות א"י,
בביאת משיח צדקנו, בקרוב ממש.
(משיחת ש"פ ויקהל, מבה"ח אד"ש,
תשמ"א)
דערפון קען מען אויך אפלערנען בנוגע צו
"וישלח יצחק" שבדורנו זה – בקשר מיטן היינטיקן כינוס השלוחים:
איידער "יצחק" שבדורנו שיקט ארויס א שליח
– בענטשט ער אים, און מיט ברכות וואס זיינען למעלה ממדידה והגבלה – "יתן
ויחזור ויתן", און די גרעסטע ברכות – "מקור כל הברכות לעולם".
ולכל לראש – ברכות בגשמיות, "ויתן לך האלקים
מטל השמים ומשמני הארץ ורוב דגן ותירוש גו'", מ'זאל האבן פרנסה בהרחבה,
"ויפרך וירבך גו'" – בני חיי ומזוני רויחי ובכולם רויחי.
און דערנאך איז דאס אויך כולל ברכות אין עבודה
רוחנית פון דעם שליח, אין לימוד התורה, נגלה דתורה ופנימיות התורה, און קיום
המצוות, און דער עיקר – ברכות אין מקיים זיין שליחותו בפועל אין הפצת התורה
והיהדות והפצת המעינות חוצה.
אויך בשעת מינוי השליח – בענטשט אים
"יצחק" נאכאמאל, און אויך ווען ער גייט ארויס בשליחותו, איז גלייך בתחלה
באקומט ער נאך ברכות פון דעם אויבערשטן, אז "והי' זרעך כעפר הארץ ופרצת ימה
וקדמה וצפונה ונגבה ונברכו בך כל משפחות האדמה ובזרעך, והנה אנכי אמך ושמרתיך בכל
אשר תלך וגו'", אז ער וועט מצליח זיין אין קיום השליחות פון "ופרצת
גו'" – הפצת המעינות חוצה.
דאס הייסט: נוסף אויף דעם וואס דערא משלח נשיא
דורנו האט אנגעזאגט, אז ער האט מקבל געווען די נשיאות פון זיין פאטער בתנאי אז אלע
ענינים זאלן זיין בחסד וברחמים, וכמובן עז דאס גייט אויף אלע זיינע שלוחים (שהם
כמותו דהמשלח) – בענטשט דער משלח יעדער שליח איידער ער גייט ארויס בשליחותו, און
בעת מינוי השליחות, און דערנאך אויך בתחלת השליחות.
און די ברכות ווערן נמשך על כל המשך זמן השליחות,
און אויך צו "זרעך", עד סוף כל העולם.
און ווי מ'זעט בפועל קיום ברכות אלו – בא די
שלוחים (וואס זיינען נתמנה געווארן לפני עשר שנה, עשרים שנה וכיו"ב) – אז זיי
האבן זיך אלע ב"ה מסתדר געווען, און אויפגעשטעלט משפחות מיט בנים ובנות
עוסקים בתורה ובמצוות, בבני חיי ומזוני רויחי ובכולם רויחי. ונוסף לזה – זעט מען
די ברכות שלמעלה מדרך הטבע אין די הצלחה פון די שלוחים אין מילוי שליחותם בהפצת
התורה והיהדות והמעינות חוצה.
וואס דאס זיינען ברכות הכי גדולות. נאר מצד
געוואוינהייט איז מען דערצו אמאל ניט משים לב כדבעי, און מ'רעדט זיך אמאל איין אז
מ'באקומט ניט פון משלח אלע ברכות וואס מ'דארף האבן.
דאס איז אויך אן ענטפער צו די שלוחים וועלכע פרעגן
און בעטן ברכות אין פארשידענע ענינים, אנהויבנדיק פון פרנסה בגשמיות, בכדי זיי
זאלן קענען אויספירן זייער שליחות במילואם אן קיינע זייטיקע בלבולים:
דער משלח בענטשט יעדער שליח נאך איידער ער גייט
ארויס אין זיין שליחות, און ער בענטשט אים ווייטער – מיט אלע ברכות אין וועלכע ער
נויטיקט זיך, ביז מיט די גרעסטע ברכות וואס קענען זיין: "ויתן לך – יתן
ויחזור ויתן – האלקים מטל השמים ומשמני הארץ גו'". און כו"כ פון די
ברכות זיינען שוין מקויים געווארן בפועל – מ'דארף זיך נאר צוקוקן אויף דעם
אייגענעם לעבן און דעם לעבן פון בני ביתו, און אין די הצלחה שבעבר אין קיום
השליחות שלו למעלה מדרך הטבע – וועט מען זען די ריבוי ברכות המשלח שבזה.
ועוד והוא העיקר: די כוונה פון די אלע ברכות איז –
צוצוגעבן כחות און מרץ אין קיום השליחות בפועל, אז עס ווערט "נשא לבו את
רגליו ונעשה קל ללכת" און "כחו גדול" אין זיין שליחות בעולם, ניט
קוקנדיק אויף די אלע העלמות והסתרים ומניעות ועיכובים ארום אים.
ואדרבה: דורך די עבודה בקיום השליחות אין
"חרון אף של עולם" – זאל ווערן "ויפרוץ האיש מאד מאד ויהי לו צאן
רבות", אנהויבנדיק פון עשירות בגשמיות, און אויך – עשירות ברוחניות: וויפל
ביי אים איז געווען "כחו גדול" ביז איצטער בקיום שליחותו – איז ביי אים
שטענדיק "מעלין בקודש", ומי שיש לו מנה רוצה מאתיים, מאתיים רוצה ד'
מאות, א. א. וו.
(משיחת ש"פ תולדות, מבה"ח וער"ח כסלו,
תשמ"ח)
עס איז דאך דא פאראן די בחורים וואס פארן ארויס
אין דער שליחות אויף מקרב זיין אידן, אזוי ווי דער סדר בכל שנה ושנה איז.
אזוי ווי י"ב תמוז איז דאך א יום סגולה אויף
ממשיך זיין אלע הארות והשפעות בנוגע צו תומ"צ, דארפן זיי מיטנעמען דעם כח
אויף דעם פון איצטער, אז זיי זאלן מצליח זיין אין זייער שליחות, סיי וואס זיי
טועהן אויף בידיעתם, און סיי דאס וואס עס טוהט זיך אויף בדרך ממילא, שלא בידיעתם.
איינער פון די בחורים הנוסעים איז אמאל געפארן אין
האט גערעדט אין א גוטן ענגליש ענינים פון אידישקייט, און פון חסידות, יחו"ת
און יחו"ע. און גייענדיג אין גאס האט בא אים ארויסגעשטעקט א ציצה מיט א פאה.
איינער פון די אידן פון שטאט וואס האט געזעהן דעם בחור, האט ער זיך נאכגעפרעגט
אויפן בחור, מען אים געענטפערט, אז ער איז ניט פון יוראפ, ער איז פון די היגע
אמעריקאנער, ער איז באסטאנער. אויף אים האט עס געמאכט א איינדרוק אז א באסטאנער
מיט א גוטן ענגליש, רעדט וועגען יחו"ע און יחו"ת, איז מילא וואס דאס איז
האט מען אים ניט געקאנט מסביר זיין, אבער עכ"פ האט ער פארשטאנען אז דאס איז
עפעס זייער א געהייבענער ענין, אז בכדי צו פארשטיין דאס, דארף ער דורכגיין כמה
וכמה קאלעדזשן.
דער בחור האט וועגען דעם אידן גאר לגמרי ניט
געטראכט. דאס וואס בא אים האט אויסגשטעקט א פאה איז וויילע עס איז געווען זייער
הייס איז ער געגיינגען מיט א קליינע יארמולקע און עס איז געווען אינמיטן א ווינטל,
האט בא אים אויסגעשעקט די פאה, און דאס וואס בא אים האט אויסגעשטעקט א ציצה איז
געווען סתם מצד בטלנות.
- ר' שמואל מיכל טריינין איז געווען א גרויסער
מסודר און דער צו א מרה שחורה, האט ער אכטונג געגעבן אויף זיינע לבושים אז זיי
זאלן זיין אין ארדענונג, אז די לעכלאך מיט די קנעפלאך זאלן זין מתאים, אמאל איז
געקומען צו אים ר' מיכאל בלינער – מיכאל דער אלטער – קיין פעטערבורג וועגען
ארויסנעמען א בחור פון א ארט וואס אנשטאט דעם האט ער – דער בחור – געדארפט בעסער
זיצן און לערנען תורה. מיכאל איז געגיינגען אין פ"ב מיט די זעלבע לבושים
אקוראט ווי אין ליובאוויטש. מסתמא האט ער נאך געהאלטן פארן דאוונען, איז ער
געגיינגען מאכן הכנות אזוי ווי עס שטייט אין שו"ע און איז געגיינגען אין גאס
צוזאמען מיט ר' שמואל מיכל טריינין. אז ר' שמואל מיכל האט דאס דערזעהן, איז זאגן
אים עפעס אזוי האט ער מורא געהאט אז ער זאל אים ניט אראפּפארן, האט ער אים געזאגט
אויף א איידעלן לשון, ר' מיכאל, מיר גייען דאך עפעס אין פעטערבורג, אפשר וואלט
איהר צוגעשפילעט? ענפערט ר' מיכאל, געוואלד, ר' שמואל מיכל, אין וואס איהר ליגט -
אבער עכ"פ איז וועגען יענעם אידן האט ער גאר
ניט געטראכט. נאר אויפן אידן האט עס געמאכט א שטארקן איינדרוק בדרך ממילא, איז די
ערשטע פארדינסט וואס מען האט געהאט, אז דער משולח וואס עס איז געקומען נאכן בחור
האט ער אים געגעבן מיט עטליכע דאלאר מער, נאר דערנאך האט מען מיט אים אנגעהייבן
טאן וועגען כשרות, שמירת שבת, און ער ווערט נתקרב לאט לאט. און דער בחור ווייס ניט
די גאנצע מעשה עד היום הזה.
ווארום מצד דעם וואס זיי פארן אין רבי'נס א
שליחות, פארט דאך מיט זיי מיט דער רבי, איז ענינים וואס מען דארף דורך השפעה
פנימית מוזן זיי דאך וויסן וועגען דעם, ווארום זיי דארפן ריידן, אבער ענינים וואס
דער רבי גיט בדרך מקיף, איז גאר ניט מוכרח אז זיי זאלן וויסן פון דעם.
איז וויבאלד אז י"ב תמוז איז א יום סגולה
זאלן זיי מיט נעמען דעם כח אויף דעם י"ב תמוז, (ורמז כ"ק אדמו"ר
שליט"א שיאמרו לחיים).
(משיחת
י"ג תמוז, תשט"ו)
דער רבי האט אויס געקליבן שלוחים וואס ער האט זיי
געשיקט אין די ערי השדה, שדה הייסט ניט דוקא אז מ'געפינט זיך אויסער ברוקלין און
ניו יארק נאר חומה זו תורה, איז אלץ וואס חוץ לחומת התורה, הייסט שדה.
זיינען זיי געקומען צום רבי'ן מיט טענות, ערשטנס
וואס זיי געפינען זיך אליין ניט צווישן אידן, ווייטער מצד דער בעל הבית'טע וואס
דער רום געפעלט איר דארט ניט, דער פלאר איז צו הויך און דער רוּף איז צו נידעריק,
און פאר זיך האט מען געטראכט אז עס בייט זיך דארטן ניט אזוי אפט די מובי. נאך דעם
האט מען געהאט טענות וועגן חינוך הבנים, ווייטער ווער זאגט דאס, אז ער איז דער
מתקן. וואס די טענות איז געווען הן אין די ערי השדה, הן די וואס האבן זיך געדארפט
עוסק זיין אין עניני הכלל.
אז מ'וואלט געהאט אין זיך איידלקייט וואלט מען ניט
געקומען צום רבי'ן מיט אזעלכע טענות, דער רבי וואס ער איז א נשמה כללית, כלל בעצם
שלמעלה מכלל לפרטים. דער רבי וואס ער איז דער ממוצע צווישן אוא"ס מיט עולמות,
וואס אין עולמות גייט אריין אויך עולם האצילות, הייסט דאך דאס אז ער איז העכער
אויך פון עולם האצי', און אעפ"כ ווי הויך דער רבי איז, פארנעמט ער זיך מיט
אים און מיט זיין שטעטל, וואס דאס איז שלא בערך כלל, און אז דער רבי שיקט אים
ערגעץ אין א שליחות קומט ער מיט א טענה אז דאס איז א ירידה פאר אים.
דער רבי ווייס דאך א סאך מער די מעלה פון זיין
צווישן אידן פון תורה וכו' אט די אלע טענות וואס ער טענה'ט, אויך וויל דער רבי
זיין טובה הרוחניות נאך מערער ווי ער אליין, און אעפ"כ האט אים דער רבי
געשיקט אין דער און דער שליחות, קומט ער צוגיין צום רבי'ן מיט טענות.
נאר פונדעסטוועגן איז ניט קוקנדין וואס ער האט ניט
געדארפט קומען צום רבי'ן מיט אזעלכע טענות, איז אבער דער רבי א גוטער, און טבע
הטוב להטיב, ענפערט אים דער רבי אז ער איז ניט עלענט, און וואוהין ער פארט נאר,
פארט ער מיט אים מיט.
איז דאך שוין איצטער א ודאי אראפ די אלע טענות,
וואס ער איז עלענט והדומה, וויבאלד אז ער האט דאך מיט זיך דעם כח המשלח, און ער
דארף טאן דעם רבי'נס שליחות, ואדרבא איצטער איז אויף אים די אחריות גרעסער, ווארום
החובל בעצמו איז טאקע אויך אינו רשאי אבער ער איז פטור, אבער וויבאלד ער האט מיט
זיך דעם כח המשלח, איז דאך דאס נוגע אויך צום משלח, איז ער דאך א חובל באחרים וואס
החובל באחרים איז חייב, ובפרט אז דער אחרים איז א . . .
במילא דארף ער טאן די שליחות, איי ער זעט ניט קיין
פירות דארף אים דאס ניט זיין נוגע, און צדיק כתמר יפרח, אז די פירות קענען זיך זען
אין זיבעציק יאר ארום, ווי די מעשה מיט חוני המעגל וואס אין זיבעציק יאר ארום . .
.
(משיחת שמחת בית השואבה, א' דחוה"מ, תשי"א)
עד"ז האט מען אויך געזעהן די הנהגה בא
כ"ק מו"ח אדמו"ר, אז דוקא נאך א התועדות ווען עס פלעגט זיין
גילויים ביותר, איז נאך יו"ט פלעגט דער רבי אריינרופן יונגע לייט און האט זיי
געשיקט לערי השדה. און געטאן האט ער דאס דוקא נאך א התועדות, וואס עס האט
ארויסגערופן בא זיי די תשוקה צו בלייבן דא.
איז דאך דאס ניט קיין ענין פון מאטערן ח"ו,
נאר ווי גערעדט פריער, אז דוקא נאך די גילויים פון קרי"ס האט מען זיי
אפגעריסן פון ביזת הים און גענומן למדבר שור, וואס דא איז דא די מעלה פון עבודה
בכח עצמו.
וואס אזוי אויך אין די הנהגה פון רבי'ן, האט ער
דאס געטאן וויילע דאס איז דער תכלית הטוב, כנ"ל.
עס איז דאך משמיא מיהב יהבי, און בנוגע צו מקבל
זיין, איז ווי דער רבי האט אמאל געזאגט אין א פארברענגען, באחרון של פסח, דמשמיא
מיהב יהבי, איז בשעת מען האט שכל איז מן דאס מקבל, און אויב מען האט ניט קיין שכל
ר"ל, איז מען דאס ניט מקבל, בלייבט דער ענין היינגען אין לופט.
כשם ווי יוצאי מלחמה בגשמיות, איז דער סדר איז, אז
מען פרובט אים פריער אויס צי ער איז "גאדין" (טייג אויף מלחמה) אדער ניט
גאדין, אזוי אויך ביוצאי מלחמה ברוחניות. און דורך וואס איז מען גאדין צו דער
מלחמה, איז ווי דער רבי נ"ע האט געזאגט כל היוצא למלחמת בית דוד גט כריתות
כותר לאשתו, צו אלע ענינים הגשמיים. ער דארף ניט טראכטן וועגן קיין זאך. עס דארף
זיין האומר לאביו ולאמו לא ראיתיו ואת אחיו לא הכיר, ער רעכנט זיך ניט מיט קיינעם,
ער רעכנט זיך נאר מיט די פקודה פון דעם מפקד הצבא, און יעמולט איז ער גאדין למלחמת
בית דוד.
פרעגט זיך דאך די שאלה, כיבוד אב ואם איז דאך א
מצוה אין די עשרת הדברות? איז א חשבון איז דאס טאקע, אבער בנוגע צו די מלחמה איז
ער ניט גאדין, ווארום בנוגע צו גי מלחמה דארף ער זיך ניט רעכנען מיט קיינע ענינים,
וואס דוקא יעמולט איז ער גאדין למלחמה, און אויב ער האט נאך אנדערע חשבונות, איז
ער בכלל מי האיש הירא ורך הלבב, וואס אויף אים שטייט ילך וישב לביתו. זאל ער גיין
לביתו און עסן שבת טשאלענט וכו', אבער צו די מלחמה טייג ער ניט, דאס וועט זיך מוזן
אויספירן ע"י חבירו הטוב ממנו.
ס'איז דא א ספר וואס הייסט שבחי האריז"ל
ושבחי הרח"ו. א גרויסער טייל סיפורים פון דעם ספר זיינען דא אויך
בכתהאריז"ל. ס'איז דא א סיפור אין דעם ספר – וואס דער סיפור איז דאך א חלק
אין תורה, ובמילא, א הוראה בעבודתינו – אז דער אריז"ל פלעגט ארויסגיין אלע
מאל מיט די תלמידים מקבל שבת זיין בשדה. אזוי ווי דער סדר עפ"י קבלה איז אז
מען דארף ארויסגיין לשדה לקבל פני שבת מלכה. איינמאל בשעת זיי זיינען ארויס לשדה
(דאס איז געווען אין צפת) האט דער אריז"ל געזאגט לתלמידיו, אפשר וואלט מען
גאר גיין אין ירושלים לקבל שבת. כטש ס'איז א מרחק, און אין א געוויינלעכן גיין
בגשמיות איז ניט בערך אנקומען פון צפת אין ירושלים צו קבלת שבת, אבער דאס איז שוין
ביי זיי ניט געווען קיין פלא על האריז"ל אז מען וועט קענען אנקומען. אבער
מ"מ (אזוי ווי מען דארף דאך אוועקגיין אויף שבת פון דער היים) האבן א טייל
תלמידים געזאגט, איזיל ואמליך בדביתהו. איז דער אריז"ל געווארן בנפלית הרוח
און מען איז שוין ניט געגאנגען. און דער אריז"ל האט געזאגט, אז אויב מען וואלט
באלד געגאנגען האט מען געקענט יעמולט ברענגען משיח'ן.
ולכאורה, ווי קען דאס זיין אז א ענין פון איזיל
ואמליך בדביתהו זאל זיין א סתירה צו ברענגען די גאולה? עס איז דאך אזוי עפ"י
תורה אז בנוגע למילי דעלמא דארף זיין דער אמליך בדביתהו, ובפרט א ענין פון שבת,
וואס דער גאנצער ענין פון נרות שבת איז בשביל השלום שבין איש לאשתו, און ס'איז דא
כמה עניני חיוב בשבת שבין איש לאשתו, איז א ענין וואס ס'איז אינגאנצן אפ"י
תורה און אויסגעהאלטן אין שו"ע, פארוואס זאל דאס מעכב זיין גאולה?
איז דער ענטפער אין דעם כנ"ל, אז דער חשבון
איז טאקע א חשבון אבער צו מלחמה איז ער ניט גאדין. מען קען ניט ברענגען משיח'ן
אויף אזא אופן אז בשעת מען הערט א ווארט וועט מען ארויסנעמען א שו"ע און
אומגיין צו א מורה הוראה פרעגן פשט אין באר היטב, צי דאס איז ניט קיין סתירה צו
דעם וואס מען האט געהערט, ניט אויף אזא אופן קען מען ברענגען משיח'ן.
דאס איז דאך בפנימיות. און עפ"י נגלה איז דער
תירוץ, אז בשעת מען העט געהערט א ווארט פון דעם אריז"ל וואס ער איז געווען א
גרויסער גאון אויך אין נגלה (כדאי' בלקו"ת ובסהמ"צ להרח"ו) האט מען
געמעגט וויסן אז מען קען זיך אויף אים פארלאזן און ער וועט ניט מכשיל זיין
ח"ו אין טאן א ענין פון היפך ההלכה.
און אויב ער איז מפקפק ח"ו בדברי רבו, איז
דאך דאס א הוראה אז עס פעלט אין התקשרות, און אז עס פעלט אין התקשרות פעלט במילא
אין אחדות – אין דעם כולנו כאחד, ובמילא פעלט אויך אין די ווערטער וואס עס שטייט
פאר דעם.
די גמרא זאגט במילתא דרבנן עבדינן עובדא והדר
מותבינן. די ערשטע זאך דארף מען טאן ווי רבנן זאגן, און דערנאך קען מען
פרעגן. ולכאורה אויב עס קען
זיין א ענין פון מותבינן היינט ווי איז עבדינן עובדא? נאר דער ענין איז כנ"ל,
אז ענינים וואס זיינען איבערגעגעבן געווארן לרבנן, איז די ערשטע זאך פאדערט זיך די
התקשרות – עפ"י נגלה הייסט עס, וויילע מען דארף וויסן אז די רבנן זיינען
גרויסע לומדים און מען קען זיך אויף זיי פארלאזן. איי וואס ער האט א קשיא, איז דאס
נאר מצד דעם וואס עס פעלט אים די אמת'ע יגיעה אין תורה, און בשעת ער וועט האבן די
אמת'ע יגיעה און עד וועט זוכה זיין וועט ער זעהן אז דער דין איז ווי די רבנן זאגן.
דאס איז עפ"י נגלה. ובפנימיות הענין איז: אז עס דארף זיין די התקשרות וקבלת
עול, און מען דארף פאלגן די רבנן אן קיינע חשבונות כלל. וואס דאס איז דער ענין פון
יוצא צבא, אז ער האט ניט קיין חשבונות, פאר אים עקזעסירט ניט קיין מציאות עס איז
פאראן נאר דער מפקד מיט זיינע הוראות.
די זעלבע זאך געפינט מען בא שבט לוי, אז בשעת משה
רבינו האט געזאגט מי לה' אלי, איז ויאספו אליו כל בני לוי, און האבן אויסגעפאלגט
משה'ס הוראות הרגו כו', און האומר לאביו ולאמו גו'. איי וואס טייטש עס איז דאך
געווען ערשט נאך מ"ת, ערשט נאך די עשה"ד, וואס דער אויבערשטער האט
געזאגט כבד את אביך ואת אמך, און שבט לוי האט דאך ניט געזינדיקט, זיינען זיי דאך
געווען גאנץ בכל התרי"ג מצות, היינט ווי אזוי קען מען פאלגן אזא פקודה?
נאר מצד די איבערגעגעבנקייט צו משה רבינו, דער
מקבל ראשון פון תורה, האבן זיי ניט געטראכט קיינע חשבונות, זיי האבן געוואוסט איין
זאך אז מען דארף טאן ווי משה הייסט. אויך האבן זיי געוואוסט אז אלץ וואס משה זאגט
איז מתאים לציווי התורה.
(משיחת ש"פ שמיני, מבה"ח אייר, תשח"י)
בביאת המשיח וועלן דאך קומען אלע אידן אויך די
אובדים בארץ אשור והנדחים בארץ מצרים. און אזוי ווי ביאת המשיח איז תלוי בהפצת
המעינות, דערפאר שיקט מען שלוחים אין אלע ערטער, ביז אין אשור ומצרים, מען זאל
דארטן מפיץ זיין די מעינות און צוגרייטן אויך יענע אידן צו דער גאולה.
אבער ווען קען מען שיקן דעם שליח – בשעת ער איז
מקושר באמת. בשעת אבער ער הייבט זיך אן צו מיישב זיין, איז אפילו אויב ער איז
מסכים צו פארן, אבער דער ישוב הדעת אליין ווייסט מען ניט צי ער וועט דארפן משפיע
זיין אויף דער סביבה, אדער ח"ו פארקערט, אז ניט נאר וואס ער וועט ניט זיין
קיין משפיע, נאר ער וועט נאך ווערן א מושפע.
בשעת ער איז מקושר כדבעי, יעמולט איז קיין חשש
ניטא. ווארום ער איז דאך צוגעבונדן אייבן, איז כפתגם הידוע, בשעת מען איז
צוגעבונדן אייבן פאלט מען ניט אראפ אונטן. ד.ה. אז אפילו בשעת מצד עניני עבודתו
דארף ער גיין "אונטן", פונדעסטוועגן איז קיין חשש ניטא אז ער וועט
אראפפאלן אדער אויסגליטשן זיך, ווארום ער איז צוגעבונדן אייבן. ניט ער גייט נאר
דער משלח גייט. וכעין נשתרבבה אמתה וואס דערמיט האט מען געבראכט מושיען של ישראל,
משא"כ בשעת עס פעלט אין התקשרות יש לחשוש כנ"ל.
דערמיט וועט מען אויך פארשטיין, דאס וואס דער
אריז"ל איז געבליבן מקבל שבת זיין אין צפת. ולכאורה, וויבאלד אז אין דעם גיין
אין ירושלים איז געווען תלוי די גאולה איז פארוואס איז ער געבליבן אין צפת, ער האט
זיי דאך געקענט פירן אין ירושלים מיט פארבונדענע אייגן?
נאר דער תירוץ איז, אז בשעת ער האט געזעהן אז זיי
האבן זיך אנגעהייבן צו מיישב זיין, הייסט דאך דאס אז עס פעלט אין התקשרות, במילא
וואלט דער גיין אין ירושלים ניט אויפגעטאן דאס וואס עס דארף אויפטאן.
בכדי צו זיין מחיילי בית דוד דארף מען זיין גאנץ
אין התקשרות. און ניט נאר התקשרות בדיבור – ויפתוהו בפיהם ובלשונם יכזבו לו ולבם
לא נכון עמו ולא נאמנו בריתו (ברית מל' התקשרות), נאר עס דארף טאקע זיין בפועל. די
ערשטע זאך דארף זיין דער פועל און דערנאך קען מען אויך ריידן. אבער מיט ריידן
אליין איז מען נאך ניט יוצא.
און אויב עס פעלט אין התקשרות, איז לבד זאת וואס
ער ווערט אן דעם טוב אמיתי צו וועלכן ער האט געקענט צוקומען, איז דאך דאס אויך
נוגע צו כלל ישראל. וכהוראת סיפור הנ"ל, אז פון דעם אריז"ל ביז איצטער
איז קנאפע פיר הונדערט יאר, און אלע עניני גזירות וכו' וואס אידן זיינען
דורכגעגאנגען במשך זמן זה, איז דאס אלץ מצד העדר ההתקשרות להאריז"ל. ווארום
אויב עס וואלט געווען די התקשרות, וואלט שוין לאנג געווען די גאולה.
(משיחת ש"פ שמיני, מבה"ח אייר, תשח"י)
איר ווייסט דאך אז שוין עטלעכע יאר וואס דער רבי
דער שווער האט מסדר געווען אז די תלמידים זאלן ארויספארן אויף עטלעכע וואכן,
אנשטאט וואס אנדערע נוצן אויס די צייט אויף פאריכטן דעם גוף, במקום זה זאלן זיי
פאריכטן די נשמות ביי קינדער ווי אויך ביי דערוואקסענע, וואס דורך דעם וועלן זיי
פאריכטן אויך זייערע אייגענע נשמות און גופים, און זיי וועלן זיין געזונט אין
רוחניות און אין גשמיות.
וויבאלד עס איז דעם רבי'נס א שליחות איז אין דעם
פאראן כמה וכמה מעלות, בנוגע לענינינו צוויי זאכן:
א) וויבאלד עס איז דעם רבי'נס א שליחות וועט מען
אין דעם געוויס מצליח זיין, מען זאל נאר אליין ניט קאליע מאכן, וויבאלד עס איז דעם
רבי'נס א שליחות און מען נעמט מיט דעם כח המשלח איז דאך – דער רבי פארט,
במילא איז אין דעם ניטא קיין עיכובים אדער מניעות וואס מ'זאל ניט קענען מבטל זיין,
און דער וואס איז מער א כלי מוכשר – וועט עס גיין שנעלער און ער וועט מצליח זיין
במילוי השליחות.
ב) וויבאלד עס איז דעם רבי'נס א שליחות, דארף מען
וויסן די אחריות וואס מען טראגט אויף זיך. די וואס איר פארט צו זיי קוקן דאך אויף
אייך ווי אויף דעם רבי'נס שלוחים, ווי אויף דוגמא פון חסידים, במילא דארף מען זען
אויס ריכטן זיך, כדי מען זאל אויסקוקן מתאים צו דעם.
- ר' שמואל מונקעס איז אמאל געגאנגען מיט חסידים –
פון א פארברענגען – פארביי דעם אלטן רבי'נס הויז, דארטן ארום איז געווען א יארד
(ווי מען רופט דאס דא), א חצר, האט גענומען ר' שמואל מונקעס ארויף געשפרונגען
אויף'ן טויער פארשטעפעט א פוס אויפ'ן גדר און גבעבליבן היינגען. האבן אים די
חסידים געפרעגט וואס איז דאס פאר א נייער שפיצל? – ווייל מען איז שוין געווען
איינגעוויינט אז ר' שמואל טוט אפ א שפיצל – האט ר' שמואל מונקעס געענטפערט: מען
איז איינגעוויינט אז מען גייט פארביי א שוסטער, היינגט א שוך, אז מען גייט פארביי
א גלעזער, היינגט א שטיק גלאז, אז מען גייט פארביי דעם רבי'נס הויז דארף היינגן א
חסיד, מען זאל זען וויסן אז דא וויינט דער רבי.
זיי וועלן קוקן אויף אייך, אז אט אזוי זעט אויס א
ליובאוויטשער חסיד, א תמים, א חב"ד'ניק, א פרומער ישיבה בחור, וועלכן תואר
זיי וועלן אויף אייך ארויף לייגן. במילא וועלן זיי אויסשטעלן אז אזוי דארפן זיך
פירן חסידים, תמימים, מקושרים, די וואס פארן אום מפיץ זיין יהדות און פועל'ן א
חיזוק אין תו"מ, אין די ערי השדה און אין ניו-יארק, במילא דארף מען דאך וויסן
די אחריות וואס מען טראגט.
אבער עכ"פ, וויבאלד דער רבי האט
דאס איינגעפירט און שיקט, קען יעדערער פון אייך דאס דורך פירן, אז ניט נאר עס זאל
ניט זיין קיין היפך הכבוד ח"ו, נאר אדרבה עס זאל אנקומען ידיעות מיט
געוואלדיקע התפעלות וואס א ליובאוויטשער בחור איז.
איך ווינטש אייך אז עס זאל מקוים ווערן די ברכות
וואס דער רבי האט אייך געבענטשט בכלל, ובפרט אין מילוי השליחות.
(משיחת יום ה' כ"ב תמוז ה'תשי"א – להתל'
הנוסעים בשליחות המל"ח)
ההצלחה
נמשכת תמיד
במוחש ראינו בהזמן שמההסתלקות ועד עתה אשר
כ"ק מו"ח אדמו"ר הכ"מ משפיע הצלחה לאותם העומדים על משמרתם
במילוי השליחות אשר היטל עליהם, ורק שצריך השתדלות מצדם ואז ההצלחה מופלגה.
(אג"ק כ"ק אדמו"ר ח"ג עמ' שמג)
המעלה במקום רחוק
בנוגע לשלוחים שנוסעים למלא שליחותם במקום רחוק –
רחוק בגשמיות, אבל, קרוב ברוחניות. ואדרבה: ככל שיגדל ריחוק המקום בגשמיות – יגדל
הקירוב ברוחניות.
(משיחת ש"פ קדושים תשמ"ו)
ספר השלוחים
עי"ז שכל שליח, וגם אשתו וילדיו (וגם קטני
קטנים – שהרי כשיגדלו יראו הקובץ ותמונתם, וזה יוסיף חיות בעבודתם – באופן
ד"גם כי יזקין לא יסור ממנו"), יהי' להם קובץ זה למזכרת-נצח, ויסתכלו בו
מזמן לזמן – ה"ז יוסיף עוד יותר באחדות בין כל המשתתפים, וגם יוסיף תוספת
חיזוק בכל עבודתו של כל שליח במקומו הוא.
(משיחות ש"פ ח"ש תש"נ)
לצייר לעצמו שהרבי שולח אותו שליחות
. . . ידמה כאו"א לעצמו שהנה כעת קורא לו
הרבי להיכנס אליו (כפי שהיה בשנים תש"א-תש"ב) ואומר לו:
הנני מוסר לך עיר זו והילדים אשר בה, שתעשה מהם
חסידים . . .
ואז יתבטלו כל ההעלמות וההסתרים והדבר יהיה
בהצלחה.
וזה ימשיך הצלחה גם בנוגע לעצמו, שיהיה חסיד
וירא-שמים, וגם הבית יהיה בית חסידותי.
(משיחת אסרו חג השבועות תשט"ו)
הרבי נותן כח לשלוחים
אחד, שכ"ק אדמו"ר רצה לשלוח אותו
לשליחות, כתב לכ"ק אדמו"ר שהיות והוא חולה וחלש ואין לו כח על השליחות
לכן מבקש שכ"ק ישתחרר אותו מהשליחות. ענה לו כ"ק אדמו"ר: אני חשבתי
שתכתוב היפוך, שהיות שהשליחות אני צריך למלאות, ואני חלש וכו', לכן אני מבקש ברכה
שיהי' לי כוח למלאות את זה.
(ליקוט סיפורים)
שליח צריך להיות בשמחה
"שליח" עולה 348, כמניין
"שמח", שליח אינו צריך להרגיש שמכריחים אותו לצאת לשליחות, אלא עליו
ללכת בשמחה, הוא שמח מזה שהוא שליח.
(לקו"ש חכ"ה עמ' 342)
עשינו שליחותך!
... החותם בתקוה שנזכה כולנו, כל אחד ואחד, להיות
מן הבונים בבנינו של כ"ק מו"ח אדמו"ר הכ"מ, עדי יקויים, בקרוב
ממש, היעוד והקיצו ורננו שוכני עפר והוא בתוכם, ונוכל לומר בפה מלא: עשינו
שליחותך.
(אג"ק כ"ק אדמו"ר ח"ג עמ'
רצ"ו)
הרבי כבר ימצא דרך
ומה שמקשה הלא א"א עתה לשאול את כ"ק
מו"ח אדמו"ר הכ"מ כשיש ספק בהנהגה - אם יעמוד חזק בהתקשרותו אליו,
מבלי ישים לב לפתויי היצר, וישלח השאלה על ציון כ"ק מו"ח אדמו"ר
הכ"מ - וועט דער רבי געפינען א וועג ווי עם צו ענטפערן.
(אג"ק ח"ג ע' רסו)
ההשתדלות מביאה ההצלחה
במוחש ראינו בהזמן שמההסתלקות ועד עתה אשר
כ"ק מו"ח אדמו"ר הכ"מ משפיע הצלחה לאותם העומדים על משמרתם
במילוי השליחות אשר הטיל עליהם, ורק שצריך השתדלות מצדם ואז ההצלחה מופלגה.
(אג"ק ח"ג ע' שמג)
יעשה המוטל עליו בשמחה
בודאי חקוקים באותיות החקיקה בזכרונו דברי
כ"ק מו"ח אדמו"ר הכ"מ מכתבו אליו מהשבוע דהסתלקות, אשר מברכו
"להצליח בעבודת שליחותי בגשמיות וברוחניות" ולכן יהי' חזק במילוי
שליחותו זו, כי בטח יראה בזה הצלחה מופלגה, ועליו רק לעשות המוטל עליו בשמחה און
האלטן אפען דעם צנור ההתקשרות.
(אג"ק ח"ג ע' שנד)